DO KOSZYKA

Podstawowym celem pracy jest analiza wpływu szybko rozwijającego się rynku kapitałowego na funkcjonowanie przedsiębiorstw, w tym głównie zmian w strukturze własnościowej i konsekwencji z tego wynikających dla zarządzania przedsiębiorstwami.

Fragment recenzji prof. Wiesława Dębskiego:

Autor monografii udowadnia dwie bardzo istotne tezy. Pierwsza – iż u podstaw niestabilności rynków kapitałowych i podejmowania nadmiernego ryzyka leży brak odpowiedzialności za decyzje – głównie jako konsekwencja oddzielenia zarządzania od własności. Teza druga mówi o tym, że konsekwencje te można ograniczyć poprzez wzrost efektywności informacyjnej rynku, a przede wszystkim dzięki egzekwowaniu bezpośredniej, personalnej odpowiedzialności. Autor przeprowadził pogłębiony wywód merytoryczny poparty licznymi danymi statystycznymi.


Sponsor wydania:




Informacje o autorze

Nieodpowiedzialne działania państwa

Przyczyną ostatniego kryzysu było oddzielenie  własności od zarządzania. Naprawienie tego problemu związane musi być z odpowiednią interwencją państwa, której nie należy jednak mylić, ze wzrostem roli rządów w gospodarce.

            Rozwój globalnych rynków kapitałowych udostępnił środki finansowe wielu przedsiębiorcom, którzy w innym przypadku byliby ich pozbawieni. Szczególnie dotyczy to młodych biznesów, o krótkiej historii kredytowej, jak i tych pozostających jeszcze w fazie pomysłu na rozkręcenie interesu. Banki udzielają kredytów na takie cele niechętnie, gdyż interesuje je finansowa przeszłość podmiotów gospodarczych, natomiast rynki kapitałowe zainteresowane są bardziej przyszłymi zyskami, przez co chętniej inwestują w świeże pomysły.

            Jednak, jak pisze Mirosław Bajończyk, mechanizm pozyskiwania pieniędzy z rynku wiąże się z oderwaniem własności od zarządzania. Rozproszenie akcjonariatu powoduje konieczność wynajęcia zarządców, którzy będą pełnili funkcje menedżerskie. Oni z kolei zainteresowani są zyskiem w coraz krótszym czasie, by spełnić oczekiwania osób posiadających akcje. Osoby te nie muszą być zainteresowane trwałym wzrostem firmy. Interesuje je jedynie stopa zwrotu od zainwestowanego kapitału. W ten sposób rodzi się dysfunkcja rynków, która prowadzi do kryzysowych konsekwencji. Menedżerowie nie pragną tworzyć długoterminowej strategii rozwoju, akcjonariusze domagają się jak największego zysku w jak najkrótszym czasie, a na ciągle rosnącym  rynku kapitałowym pojawiają się coraz bardziej skomplikowane instrumenty pochodne, mające teoretycznie chronić inwestorów przed ryzykiem, a w praktyce rozprzestrzeniające się zagrożenie utratą wartości po całym systemie finansowym  

            Autor książki „Menedżerowie i właściciel na rynku kapitałowym” zauważa konieczność regulacji rynku kapitałowego, jednakże  bez populistycznego zacięcia, które zakazuje krótkiej sprzedaży, czy też w ogóle większości derywatów.

            Martwić może jedynie konkluzja ksiązki, w której czytamy, iż po ostatnim kryzysie potrzeba międzynarodowej kontroli rynków kapitałowych stała się jasna. Autor stwierdza, iż jedną z podstawowych przyczyn kryzysu, poza zmianą struktury własności były nieodpowiednie działania państwa. Skąd zatem czerpać pewność, że ustanowienie międzynarodowej struktury kontroli, uchroni regulatorów przed popełnianiem błędów? Pytanie to domaga się jak najszybszej odpowiedzi osób, którym idea międzynarodowej kontroli rynków finansowych wydaje się najlepszym rozwiązaniem przyszłych problemów.

„Miesięcznik kapitałowy”, maj 2011, Paweł Perka,

wstecz